Kütüphaneler açıyoruz. Şeritler kesiliyor, konuşmalar yapılıyor, fotoğraflar çekiliyor. Güzel. Kıymetli. Gerekli.

Ama asıl soru hep orada, sessizce bizi bekliyor:
O kütüphanelerin kapısından kim içeri girecek?

Mevlana İdris Zengin’in adı verilen bir kütüphane açıldı. Çok anlamlı. Çünkü o, ömrünü çocuklara adamış bir yazar ve şairdi. Çocukların dünyasını ciddiye alan, onların anlayacağı dili bilen, onlara yukarıdan bakmayan nadir kalemlerden biriydi. Onun adına açılan bir kütüphane, aslında bize çok net bir mesaj veriyor:

“Çocuklar kitapla büyüsün.”

Ama işte tam burada, sorumluluk tabelanın üzerinde kalmamalı.

Bir kütüphane bina değildir.
Bir kütüphane raf değildir.
Bir kütüphane masa ve sandalye hiç değildir.

Bir kütüphane, içeri giren çocukla başlar.

Bugün çocuklarımızın zamanı ekranlarla dolu. Dikkat süreleri kısalıyor, kelime hazineleri daralıyor, hayal güçleri hazır görüntülerle köreliyor. Oysa kitap, çocuğun zihninde bir sinema kurar. Her kelimeyle yeni bir dünya inşa eder. Okuyan çocuk, sadece bilgi edinmez; düşünmeyi öğrenir, empati kurmayı öğrenir, sabretmeyi öğrenir.

Ve bunların hiçbiri uygulama indirerek kazanılmaz.

Okuma alışkanlığı, okulda verilen bir ödevle oluşmaz.
Okuma alışkanlığı, küçük yaşta ortamla, örnekle, yönlendirmeyle oluşur.

Anne-baba elinden tutup kütüphaneye götürürse,
Öğretmen “sessiz olun” demek yerine “hadi kitap seçelim” derse,
Çocuk kütüphaneyi bir zorunluluk değil, bir keşif alanı olarak görür.

İşte o zaman raflar anlam kazanır.

Kütüphane kültürü, bir milletin düşünme kültürüdür. Çocuğu kütüphaneyle tanışmayan bir toplum, gelecekte düşünmeyen yetişkinlerle karşılaşır. Çünkü kitap okumayan çocuk, sadece bilgi eksikliği yaşamaz; kelime eksikliği yaşar, ifade eksikliği yaşar, fikir eksikliği yaşar.

Ve en tehlikelisi: soru sormayı unutur.

Bugün en büyük ihtiyacımız, çok bilen çocuklar değil; düşünebilen çocuklardır. Bunun yolu da kitapla kurulan bağdan geçer.

Kütüphaneler açmak devletin, kurumların görevi olabilir.
Ama o kütüphaneleri doldurmak, hepimizin görevidir.

Bir çocuk için kütüphaneye ilk adım, hayatının yönünü değiştirebilir. Belki bir yazar orada doğacak, belki bir bilim insanı, belki de sadece iyi bir insan… Ama emin olun, kitapla büyüyen bir çocuk, dünyaya daha merhametli bakar.

Bugün yapabileceğimiz çok basit bir şey var:
Çocuğumuzun elinden tutup bir kütüphaneye girmek.

Geri kalanı, kitaplar halleder.